Ég kynntist Ödda eða Mugison lítillega þegar við vorum báðir í námi í London, en fljótlega eftir að við vorum báðir fluttir heim til Íslands, alskeggjaðir báðir tveir, var Mugison fenginn til að semja tónlistina fyrir bíómyndina Niceland eftir Friðrik Þór. 

Mugison var alls ekki orðinn svona frægur á þessum tíma, en þegar myndin var frumsýnd var hann í útlöndum og gaf mér og Jóni Hauki félaga mínum miðanna sína á frumsýninguna. Við Jón Haukur mættum frekar seint og voru flest allir mættir þegar við komum, en við fundum loks tvö sæti vel og vandlega merkt “Mugison” frekar ofarlega fyrir miðju í troðfullum stóra salnum í Háskólabíó. 

Myndin var fín og eins og gerist á frumsýningum fóru leikstjórinn, aðalleikararnir og framleiðendurnir upp á svið og tóku við blómvöndum og svona eftir myndina. Síðan upp úr þurru snýr salurinn sér að mér og byrjar að klappa og klappa og klappa. Ég áttaði mig þá fjótt á tvennu, annarsvegar að áhorfendurnir heldu greinilega að ég væri Mugison og hinsvegar að þeir voru greinilega virkilega ánægðir með tónlistina í myndinni … því þakið ætlaði hreinlega að rifna af húsinu. 

Ég stóð þarna eins og álka, allt blóðið í líkamanum rauk upp í haus og ég man að ég fann skyndilega fyrir miklum svima en þetta fór frá því að vera virkilega vandræðalegt yfir í að vera rosalega glatað þegar ég byrja allt í einu að veifa fólkinu eins og algjör hálfviti … því ég vildi alls ekki að fólk héldi að Mugison væri vanþakklátur.

Í minningunni var þetta alveg mögnuð lífsreynsla og langar mig að þakka Mugison fyrir að hafa boðið mér í bíó þarna um árið og einnig á tónleikanna í gær sem voru líka magnaðir. Takk Mugison